வலி.வடக்கு நிலமீட்புப் போராட்டம்: 34 ஆண்டுகளை எட்டிய அவலம்; மக்கள் கண்ணீர்க் குரல்

யாழ்ப்பாணம், வலி.வடக்கு பிரதேசத்திலிருந்து மக்கள் ராணுவத்தால் பலவந்தமாக வெளியேற்றப்பட்டு 34 ஆண்டுகள் நிறைவடைவதை நினைவுகூர்ந்து, பாதிக்கப்பட்ட மக்கள் இன்று மாபெரும் கவனயீர்ப்புப் போராட்டங்களை முன்னெடுத்தனர். யாழ்ப்பாண மாவட்ட செயலகம் முன்பாகவும், பலாலி சந்திக்கு அருகிலும் திரண்ட மக்கள், தமது பூர்வீக நிலங்களிலிருந்து ராணுவத்தை வெளியேற்றி, உடனடியாக மீள்குடியேற்றத்தை உறுதிசெய்யுமாறு கண்ணீருடன் கோரிக்கை விடுத்தனர்.

கடந்த 1990 ஆம் ஆண்டு ஜூன் 15 ஆம் திகதி, உள்நாட்டுப் போர்ச் சூழலைக் காரணம் காட்டி, வலி.வடக்கு பகுதியில் வசித்த ஆயிரக்கணக்கான குடும்பங்கள் தமது சொந்த இடங்களிலிருந்து வெளியேற்றப்பட்டனர். அன்று முதல் உயர் பாதுகாப்பு வலயமாக அறிவிக்கப்பட்ட இப்பகுதி, முழுமையாக ராணுவக் கட்டுப்பாட்டின் கீழ் இருந்து வருகிறது. போர் முடிந்து 15 ஆண்டுகள் ஆகியும், இடம்பெயர்ந்த மக்கள் முகாம்களிலும் உறவினர் வீடுகளிலும் சொல்லொணாத் துயரங்களுடன் வாழ்ந்து வருகின்றனர்.

யுத்தம் முடிவடைந்து ஒன்றரை தசாப்தங்கள் கடந்தும், பலாலி, காங்கேசன்துறை, மயிலிட்டி உள்ளிட்ட விவசாய மற்றும் மீன்பிடி வளம் கொழித்த பெரும் நிலப்பரப்பு இன்னும் விடுவிக்கப்படவில்லை என்பது வேதனைக்குரிய விடயமாகும். அவ்வப்போது சிறு துண்டு காணிகள் விடுவிக்கப்பட்டாலும், மக்களின் வாழ்வாதாரத்திற்கு அடிப்படையான ஆயிரக்கணக்கான ஏக்கர் நிலம் ராணுவத்தின் ஆக்கிரமிப்பிலேயே தொடர்வதாகப் போராட்டக்காரர்கள் சுட்டிக்காட்டினர்.

இன்றைய போராட்டங்களில் காணி உரிமையாளர்கள், அரசியல் பிரமுகர்கள், சமூக ஆர்வலர்கள் எனப் பலதரப்பினரும் கலந்துகொண்டு தமது கடும் எதிர்ப்பைப் பதிவு செய்தனர். 'ராணுவமே வெளியேறு, இது எங்கள் நிலம்', 'மீள்குடியேற்றம் எங்கள் பிறப்புரிமை' போன்ற வாசகங்கள் அடங்கிய பதாதைகளை ஏந்தியவாறு, தங்களின் மூன்று தசாப்த கால வலியை அவர்கள் வெளிப்படுத்தினர். ஆட்சிக்கு வந்த அரசாங்கங்கள் அளித்த வாக்குறுதிகள் அனைத்தும் காற்றில் பறக்கவிடப்பட்டதாகவும், இனியும் பொறுமை காக்க இயலாது எனவும் மக்கள் ஆவேசத்துடன் தெரிவித்தனர்.

தமது காணிகள் விடுவிக்கப்படாதது மட்டுமல்லாமல், சில பகுதிகளில் ராணுவம் விவசாயம் மற்றும் சுற்றுலாத் திட்டங்களை மேற்கொண்டு வருவதாகவும், இது தமது வாழ்வாதாரத்தை அடியோடு சிதைக்கும் செயல் எனவும் மக்கள் குற்றம் சாட்டுகின்றனர். 34 ஆண்டுகளாகத் தொடரும் இந்த அநீதிக்கு முற்றுப்புள்ளி வைத்து, தமது சொந்த மண்ணில் நிம்மதியாக வாழும் உரிமையை அரசாங்கம் உடனடியாக உறுதிசெய்ய வேண்டும் என்பதே அம்மக்களின் ஒற்றைக் கோரிக்கையாக உள்ளது.